Begin 2004 kreeg ik op de academie de opdracht om een reportage te maken over één persoon in zijn/haar dagelijkse omgeving. Geen makkelijke keuze want mensen laten zich niet zomaar fotograferen als een deel van hun privéleven wordt getoond. En bovendien bestond de kans dat de meeste opnames geen spontaniteit zouden tonen als die persoon omwille van de aanwezigheid van een camera zich in een rolletje zou verbergen.
Mijn keuze viel op mijn eigen grootmoeder. Niet enkel omwille dat ik haar persoonlijk kende, wat de drempel wel verlaagt, maar evenzeer omwille van haar sterke karakter, haar koppigheid en vastberadenheid om toch maar thuis verzorgd te worden. Maar het was geen simpele vrouw en niet iedereen in haar omgeving kon haar de baas.
En zo begon ik haar dagelijks leven te fotograferen wat zorgde voor een sereen en intens portret van een 92-jarige vrouw. Na een val bij haar thuis, werd ze gehospitaliseerd. Ik heb deze gebeurtenissen van kortbij meegemaakt en zo respectvol mogelijk in beeld trachten te brengen. Wat ik bij de aanvang van deze reportage niet wist, was dat dit de laatste weken van haar leven zouden worden…
De eetkamer deed de laatste jaren van haar leven dienst als slaapkamer. Naar boven geraakte ze niet meer. Ondertussen is de eetkamer wel in haar oorspronkelijke staat teruggezet.
Met de ziekenwagen werd ze naar de spoedgevallen gebracht. Mijn vader liep wat onwennig over en weer.
De dag van opname in het ziekenhuis. Ze was nog steeds van slag door haar val. Een paar dagen later ging het (ogenschijnlijk) opnieuw beter met haar. Nog een paar dagen later sloeg het noodlot toe…
Bekijk de volledige reeks op Flickr of via onderstaande slideshow.
Aanverwante berichten
{ 9 comments }
Serge, dit is wel een heel indringend portret van je grootmoeder. Dat het dicht bij je staat is van de foto’s af te lezen. Hier moeten ze op de academie tevreden mee geweest zijn.
Fotografie op z’n strafst. Sprakeloos.
Zeer beklijvende beelden en een puntgaaf staaltje fotografie.
hele mooie reeks, knappe fotografie … STERK!
Ben behoorlijk onder de indruk geraakt van je woorden en beelden, heel integer en met respect. Het doet me denken aan mijn moeder die begin 2007 is overleden. Ook een val, operatie, 3 maanden revalidatie, daarna naar huis waar ze nooit meer dezelfde als voorheen is geweest. Kort daarna vredig overleden….Er is één heel groot verschil: ik heb geen enkele foto uit die periode, kon het niet opbrengen haar zo te volgen. Ben ik blijkbaar niet voor in de wieg gelegd. Achteraf heb ik er wel spijt van …. resten mijn foto’s van haar in betere tijden en dat is gelukkig een fijn en kostbaar bezit.
Serge, fijn dat je dit hebt kunnen doen en er ons deelgenoot van laat maken. Complimenten!
mooi verstild portret, Serge. ik herken het van toen ik ongeveer hetzelfde meemaakte met mijn moeder.
Veel moet ik hier niet over zeggen, want de beelden spreken voor zich… Onwezenlijk sterk! Petje af hiervoor!
Damn, misschien heeft slaapgebrek mij wa week gemaakt maar ik moet toegeven dat ik een brok in mijn keel kreeg toen ik je reeks bekeek.
Allen bedankt voor de reacties!
Comments on this entry are closed.