Het is alweer een tijdje geleden dat ik de reportage over mijn grootmoeder in Hoeilaart heb aangevuld. Na mijn foto’s van juli ben ik in augustus opnieuw langsgeweest, toen de druiven volop aan het rijpen waren. Ondertussen zijn bijna alle trossen geknipt en opgegeten 
Voor alle duidelijkheid, dit is niet haar werkplunje Die dag in augustus is ze bij mijn ouders komen eten en ik was de chauffeur van dienst. Ik ben even de serre binnengestapt om naar de druiven te kijken, de enige serre die nog daadwerkelijk gebruikt wordt.
Zo vertelde ze me dat ze de laatste jaren geteisterd wordt door kleine wormpjes die zich in de trossen nestelen. Wanneer je voorzichtig aan de tak schudt, vallen de wormpjes uit de tros. Ik heb het die dag met mijn eigen ogen kunnen aanschouwen. Volgens haar is dit ongedierte op één of andere manier uit een ander continent komen overwaaien waar ze er ook last van hebben.
Ze kon het zich niet laten en heeft hier en daar wat kleine druifjes weggeknipt. Ik heb me er zelf ook aan gewaagd, maar na een kwartier had ik slechts drie trossen proper gemaakt. Stel je voor dat je twintig serres hebt en zeven dagen op zeven trossen moet knippen, van een zeer arbeidsintensief werk gesproken! Samen met wijlen mijn grootvader heeft ze dit werk tientallen jaren uitgevoerd. Respect!
Aanverwante berichten
{ 7 comments }
Erg leuk om te zien dit!
Ik krijg zin in druiven als ik dit zie en lees !
Ik heb gisteren van haar enkele trossen meegekregen, ik sta de komende dagen op een druivendieet
mooie post serge
prachtige druiven, om zo in te bijten, en de grootmoeder is ook prachtig!
Mooie reeks van een mooi onderwerp. Volgend jaar es een heel reeksje over hoe druiven geteeld worden?
Ik denk trouwens dat ik morgen nog es in Hoeilaart ga passeren.
Monica, ik ben al langer dan vandaag van plan om daarover eens een reeks te maken, volgend jaar maak ik er werk van. Reserveer jij alvast een plaatsje voor de foto’s in De Standaard?
Comments on this entry are closed.