Gesakker en gevloek alom toen ik vorige week met de wagen langs deze plek passeerde. Hier stond een verlaten gebouw waar vroeger de computerketen Padeg gevestigd was. Het gebouw was de voorbije jaren serieus in verval geraakt en ik had de intentie om dit gebouw grondig te fotograferen in het kader van een documentaire project over de bloei en de aftakeling van de industrie in en rond mijn gemeente. Onlangs stond er plots een afrastering zodat je het terrein niet meer kon betreden. “Ik moet hier dringend in actie schieten”, zei ik tegen mezelf. Met het slechtere weer van de voorbije weken heb ik een bezoek aan gebouw uitgesteld en dat was geen goede beslissing moet ik nu helaas toegeven. Het gebouw is eerder deze maand met de grond gelijk gemaakt. Een “voor” en “na” kan ik bijgevolg niet meer tonen. Wat me rest is slechts een herinnering die mettertijd wel zal vervagen. Echt jammer, maar het is wel mijn eigen fout.
In het gemeentekrantje las ik onlangs dat er nieuwe bouwprojecten op stapel staan waarbij een huis in mijn straat en een verlaten fabrieksterrein afgebroken, heropgebouwd en/of gerenoveerd zullen worden. Ik moet me deze keer reppen in plaats van in mijn luie zetel te zitten :-s
Aanverwante berichten
{ 3 comments… read them below or add one }
stommerik!
ik heb da ook vaak, een goed idee, maar te lui…
Tof beeld, spijtig van het voor en na, maar ook ik ken dat fenomeen…
Bedankt voor je openhartigheid. Ik spreek niet in goed en fout maar ben meer een voorstander om alles wat bij mij op bezoek komt -ook de zaken die ik liever niet heb- te omarmen en daar mijn lessen uit te leren. In nederigheid en zachtheid. Het helpt mij om meer mijzelf te worden.
Tot slot ja ik herken ook dat uitstel waardoor er op een goed moment niets meer te kiezen valt en je kansen in dat geval gepasseerd zijn.