Terwijl de Nikon D3s in hoge iso waarden ongeziene resultaten neerzet, heb ik hoegenaamd geen plannen om een materiaalupgrade door te voeren, laat staan het budget om dat te financieren. En dan nog: mocht ik het geld hebben, ik heb helemaal geen behoefte aan een dergelijke upgrade. Wanneer ik reviews over dit vlaggeschip lees én testbeelden op hoge iso’s in Adobe Lightroom importeer, kan ik alleen sprakeloos toekijken hoe Nikon de lat alweer een trapje hoger heeft gelegd. Erg sterk wat ze met de D3s hebben afgeleverd.

En toch ben ik nog steeds erg tevreden met de kwaliteit van mijn ondertussen ‘hoogbejaarde’ D3. Meestal ga ik niet hoger dan iso 1600 of 3200 maar dit beeld van een winkelverkoper in Gambia is geschoten met een waarde van iso 4000. Al hoef ik in principe geen ruisonderdrukking toe te passen – de ruis gaat waarschijnlijk pas opvallen bij grote prints – de Noise Reduction in Lightroom 3 Public Beta 2 is sterk verbeterd ten opzichte van de huidige versie. De regelaars Luminance en Color een tikkeltje naar rechts verschuiven, zorgen dat je geen detail verliest en je bekomt mooie resultaten.

In zijn winkeltje verkoopt deze man tomatenpuree in kleine plastiek zakjes. Kostprijs: 1 à 2 dalasis. Je kan trouwens ook andere goederen per stuk kopen: 1 sigaret, 1 kauwgom, 1 snoepje, enz.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

Een 50 Cent lookalike rijdt me voorbij in zijn Audi A4 TDI terwijl hij van uit een half geopende ruit zijn wijsvinger van links naar rechts laat gaan. Blijkbaar is Mister Bling Bling er niet mee opgezet dat ik aan de schoolpoort portretten maak van spelende kinderen. Ik stop met fotograferen, stap naar de wagen toe en maak een gebaar dat ik hem wil spreken. Hij sluit zijn ruit, rijdt voort en stopt verderop voorbij het schoolgebouw. 50 Cent stapt niet uit de wagen. Ik vraag aan de kinderen wie deze man is. Ze schudden het hoofd, niemand weet het. Ik besluit het fotograferen te laten voor wat het is waarop hij verder rijdt.

Het is niet de eerste keer dat ik in het dorpje Kerr Sering duur speelgoed zie rondrijden. Het is wel de eerste keer in bijna twee weken dat iemand te kennen geeft dat hij het fotograferen niet goedkeurt. Ik vraag altijd toestemming en indien men geen Engels begrijpt toon ik steeds mijn toestel om aan te geven dat ik een foto wil maken. Tot op vandaag heeft niemand er aanstoot aan genomen. Bovendien is de school privéterrein, voor zover dat begrip hier gekend is.

Ik vermoed dat Mister Bling Bling kort na onze ontmoeting op de schouder van zijn Voodoo Mama is gaan uithuilen: “Mommy, please, let me kill that motherfucka”. “No son, I will punish him at the heart of his soul”.

Ik zie het zo gebeuren: tijdens een voodoo-ritueel prikt ze met een speld achteraan in een pluchen fototoestel en nog geen vijf minuten later geeft het lcd-scherm van mijn Nikon de geest. Ik krijg geen foto’s meer te zien en ook de menu’s worden niet langer getoond. Enkel zwart-wit strepen. Een mens zou voor minder bijgelovig worden of het moet zijn dat mijn fantasie op hol slaat. Het toestel werkt voorts zonder probleem wat dus betekent dat ik moet fotograferen zoals vanouds bij de analoge fotografie: ik kan de beelden pas controleren wanneer ik ze “ontwikkel”, in dit geval nadat ik ze op de computer overzet. Best wel spannend!

Op het verjaardagsfeestje van Pauline kon ik dit speeltje naar hartelust gebruiken. Ze had ongeveer 25 vriendinnen en vijf fotografen uitgenodigd. De fotoshoot vond plaats op het strand van Westende. De harde namiddagzon (geen ideaal tijdstip om te shooten overigens) verplichtte ons om wat reflectie- en andere panelen boven te halen. Een doorschijnend paneel boven het model blokkeerde de zon zodat het licht een pak zachter werd, tenminste als je zo’n diffuus licht wou bekomen. Hieronder alvast een eerste voorsmaakje.

Nikon D3, 70-200mm f/2.8 @ f/2.8, 150mm, 1/1000s, iso 200

De dagindeling van de workshop:
- In de voormiddag een theoretisch gedeelte over de workflow die Tom hanteert voor particuliere klanten, welke accessoires en lichtbronnen hij zoal gebruikt en uitleg bij de lichtopstellingen van enkele van zijn foto’s.
- In de namiddag een praktisch gedeelte op locatie met Annelien als model. Gedurende enkele uren mochten de deelnemers alle materiaal gebruiken en uitproberen. Heel tof, zeker omdat ik erg benieuwd was naar het effect van de beautydish en de (opvouwbare) octasoftbox.
- In de late namiddag een nabespreking op het terras van ‘t Pubtje.

De lichtopstelling van de onderstaande foto is als volgt:
- Twee Nikon SB900 in een octasoftbox links van de fotograaf.
- Een Sun-Swatter (met 2/3 stop diffusor) rechts van de fotograaf en boven het model om het zonlicht te blokkeren.

De lichtopstelling van de volgende foto is identiek, maar er wordt één element toegevoegd:
- Een California Sunbounce Zebra op de grond waarop een Nikon SB900 wordt afgevuurd, met een iets warmere tint als gevolg.

En tot slot nog een reeks sfeerbeelden die geen uitleg behoeven zeker?

Conclusie:
Ondanks het feit dat ik op locatie mijn flitsers manueel instel en de technieken van Joe McNally wel ken, had ik tot op heden zelden een test uitgevoerd met het ingenieuze Nikon CLS systeem. Ik ben na deze workshop erg onder de indruk geraakt! Zowaar een superhandig systeem! Een boodschap aan alle Canon fotografen: overstappen naar Nikon, het is de moment

Het is niet nodig om een karrevracht aan materiaal aan te kopen. Koop in functie van het soort licht dat je wilt bereiken. Test zoveel mogelijk materiaal uit en beslis dan pas wat je wilt kopen. Op mijn verlanglijstje staat nog steeds een octasoftbox, al is dat voor diegenen die mijn blog een beetje volgen waarschijnlijk geen verrassing.

Het was trouwens een aangename kennismaking met de andere deelnemers: Frederik, Pierre en Kurt. En uiteraard mag ik de bevallige assistentes Davinia en Sandra niet vergeten. Mijn dank gaat eveneens uit naar Annelien en last but not least Tom voor de organisatie en professionele uitleg!

(Diegenen die in deze workshop geïnteresseerd zijn, houden de komende weken best Tom’s blog in de gaten. Een officieel persbericht zal hoogstwaarschijnlijk binnenkort de wereld ingestuurd worden.)

Hier heb ik het einde van de tunnel in beeld laten komen om diepte te creëren.

De lichtopstelling van deze twee beelden ziet er als volgt uit:
- Zon staat links van het model, maar bevindt zich achter de wolken wat een zacht diffuus licht oplevert.
- Sunbounce Zebra rechts van het model (dus links voor de fotograaf)
- Iso 200, 85mm, f/2.8, 1/800s

De lichtopstelling van deze twee beelden is net dezelfde als bij de voorgaande opnames en ziet er als volgt uit:
- Zon achter het model zorgt voor haarlicht
- Sunbounce Zebra tussen model en fotograaf (zichtbaar in de reflectie in de ogen)
- Iso 200, 85mm, f/2.8, 1/1250s (iets kortere sluitertijd als bij de voorgaande opnames omwille van meer zonlicht)

Afgelopen zondag kreeg ik bezoek uit Nederland van de twaalfjarige Jolien en haar moeder Jolanda. Op de agenda stond een fotoshoot op locatie ingepland. Een ideale gelegenheid om mijn splinternieuwe Sunbounce te gebruiken.

De lichtopstelling van deze drie beelden ziet er als volgt uit:
- Zon achter het model zorgt voor haarlicht
- Sunbounce Zebra tussen model en fotograaf (zichtbaar in de reflectie in de ogen)
- Iso 200, 85mm, f/2.8, 1/1000s

Mijn ervaringen na dit eerste langdurige gebruik van de Sunbounce zijn overwegend positief. Maar wanneer de zon achter de wolken verdwijnt, is de reflectie al een pak minder, hoe je het scherm ook keert of draait. De naam geeft zelf al aan waarvoor het reflectiescherm dient: “sun bounce”, weerkaatsen van het zonlicht, en bijgevolg no sun, no bounce (of eerder less bounce). Op die momenten kan een speedlight gereflecteerd op de Sunbounce wonderen doen, maar dat is leesvoer voor een volgend artikel. Ik ben alleszins tevreden van mijn aankoop en met de eerste resultaten!

Ik heb geen ervaringen met gelijkaardige producten van Lastolite al bestaan er in hun assortiment ook reflectoren met de kleuren Sunfire en Sunlite welke op het eerste zicht min of meer met Sunbounce’s Zebra overeenkomen. Bepaalde reflectoren kan je ook op een metalen frame spannen.

Jullie ervaringen met Sunbounce, Lastolite of een ander merk reflector mogen zeker gedeeld worden via de commentaarvelden. Bedankt!

Trivia: wisten jullie dat Wolfgang-Peter Geller, het creatieve brein achter California Sunbounce, in 1971 de World Press Photo gewonnen heeft?

Na een paar minuten ravotten door de woonkamer haal ik opgelucht adem: Aenea’s batterijen zijn uitgeput, gelukkig voor mij, zodat ik ook even kan bekomen

om nadien haar tong uit te steken…

waarna een glimlach tevoorschijn kwam!

‘t Is een heel tof, spontaan en vrolijk kind! Ik heb echt plezier beleefd tijdens het maken van de foto’s!

Later volgen meer beelden uit deze reeks.

iso 800, 24-70mm f/2.8 @ 24mm en f/4.0, 1/50s

De opstelling voor dit beeld is als volgt:
- Lastolite gouden reflectiescherm linksvoor (om het model te belichten)
- Lastolite reflectiescherm rechtsvoor (om het haar van het model wat op te lichten en om een lichte schijn op het kussen te verkrijgen)
- Achter mij een SB-900 in zilveren paraplu op 1/64, als extra invulflits voor het gelaat (wat wel nodig was)

Nikon D100, AF-D 35mm f/2.0 @ f/4.0, 1/40s, iso 400. De foto werd enkel met aanwezig daglicht gemaakt. In een grote ruimte op de bovenverdieping viel zowel links als rechts veel daglicht binnen.

Twee handen in de vorm van een hartje op haar zwangere buikje. Een klassieke pose die de aanstaande moeder heel graag wou laten fotograferen.

Hieronder vinden jullie de lichtopstelling in zij-aanzicht. De clamshell lighting is ondertussen een beetje mijn favoriet geworden, ik heb deze lichtopstelling onlangs nog gebruikt tijdens een fotoshoot met Morgane en James. In Photoshop heb ik het contrast verhoogd, vignettering toegevoegd, geconverteerd naar zwart-wit en een kadertje rond de foto gezet.

Net zoals bij de vorige foto’s die ik getoond heb, valt het daglicht aan de rechterkant binnen en zorgt een California Sunbounce Mini Zebra vooraan links voor de oplichting van de schaduwen en het gelaat.

iso 800, AF-S 50mm f/1.4, f/2.8, 1/80s

iso 800, AF-S 50mm f/1.4, f/2.8, 1/80s

iso 800, AF-S 50mm f/1.4, f/2.8, 1/100s

Iso 800, 105mm, f/4.0, 1/60s

De Sunbounce zorgt zeker voor één extra stop licht. Op de onderstaande foto merk je goed hoe het gelaat door de reflectie mooi wordt opgelicht. Die Sunbounce staat ondertussen ook op mijn verlanglijstje. Vandaar mijn verzoek aan de Paasklokken om dit weekend een Sunbounce in mijn tuin te komen droppen… liefst een echte en niet eentje van chocolade

Iso 800, 105mm, f/4.0, 1/60s

Locatie van het gebeuren: Pieters studio in het centrum van Mechelen. Model van dienst was An Voorhoof, op het moment van de fotoshoot (half maart) acht maanden zwanger. Hieronder een eerste beeld en de lichtopstelling die ik gebruikt heb.

Om na post-processing dit bovenstaande resultaat te bekomen, heb ik gezorgd voor een egale belichting met (mijn geliefde) Chimera Octaplus 57 als hoofdlicht op f/9 en twee studiolampen op f/11 om de achtergrond te belichten.

Vermits ik deze foto op groot formaat wil laten printen en bijgevolg elk detail in het gelaat zichtbaar wordt (in tegenstelling tot een kleine print), heb ik aan collega-fotograaf en retouchespecialist Shiva Afshoon gevraagd of ze bereid was om een retouche uit te voeren die ik zelf niet zo goed had kunnen uitvoeren. Op het kaaksbeen heeft ze namelijk wat donzige haartjes verwijderd. Op dit formaat is de retouche bijna niet zichtbaar, op het originele formaat uiteraard wel. Ik ben alleszins erg tevreden van het resultaat. Bedankt Shiva!

Ik had tot en met vandaag geen ervaring met ringflitsers, niet omdat ik het licht niet mooi vind, maar enkel en alleen omdat die dingen erg duur zijn. Elinchrom heeft een ringflitser die zonder accessoires om en bij de 1400 euro kost. Ook Falcon Eyes verkoopt een kit met ringflits, accu en draagkoffer voor ongeveer 780 euro. Er zijn gelukkig betaalbare oplossingen zoals de Ray-Flash en de recent verkrijgbare Orbis die je voor zo’n 150 euro kan aankopen. Om één of andere reden is de Orbis bij zijn release redelijk gehypet geweest en ben ik vorige week uiteindelijk ook overstag gegaan. Op hun website vinden jullie alle nodige uitleg en voorbeeldfoto’s, bijgevolg ga ik jullie de technische uitleg besparen. In het kort: je schuift de Orbis over de flitskop van je flitser en de lens steek je door de opening in de Orbis. Ik moet wel bekennen dat het erg lastig werken is met de ringflitser in je linkerhand en je fototoestel in je rechterhand. Ik had eerst de Nikon SB-900 op een statief gezet maar dat werkt helemaal niet flexibel. Ik hoop dat ze bij Orbis ooit eens met een bracket uitkomen.

Ik heb slechts een vijftal minuten gefotografeerd en de foto hieronder is alvast één van de resultaten. Het is nog wat zoeken naar de effecten die je verkrijgt wanneer je dichter of verder van je model staat. In de komende weken ga ik deze ringflits nog verder aan de tand voelen. Stay tuned!

Nikon D3, 85mm f/1.8 op f/2.8, 1/60s, iso200, SB-900 manueel op 1/8 -0.3EV