Eenmaal raden van wie de onderstaande kunstwerkjes afkomstig zijn Canvascollectie, here I come!

In het vrij donkere klaslokaal zorgen de twee tl-lampen niet meteen voor voldoende noch voor het gewenste licht. De luiken van enkele vensters openen, helpt een beetje al moet ik mijn iso-waardes toch tot 3200 opschroeven.

zaterdag 11 november

1.
heb je een taxi nodig vraagt de man net buiten de luchthaven. nee. meer dan een man die het vraagt. duizend. tienduizend. en allemaal uit dezelfde mond. heb je een taxi nodig. met meer nadruk nog. heb je een taxi nodig. de man met het insektenhaar wendt het hoofd af. van ergens diep uit de zakken van zijn jas haalt hij een bril. spiegelglas. hij beschermt er zijn ziel mee. hij voorkomt dat ze zomaar door zijn blauwgrijze ogen naar binnen zouden kijken en daar iets van hem te weten zouden komen. dat hij inderdaad op zoek is naar een taxi. dat hij hier gewoon helemaal doorspint en nog het liefst van al terug het luchthavengebouw was ingevlucht.

welk hotel meneer. hebben jullie al een hotel meneer. een gasthuis meneer. een hotel. een taxi. een taxi. en terwijl ze het zeggen willen ze hem al de rugzak van de rug trekken en die meesleuren naar het autokerkhof dat ginder, zo’n honderd meter verder, op hen staat te wachten. nee. nee. ik heb niets nodig. vraag het aan die man daar. die man. s. hij is met mij meegekomen. hij regelt hier de zaken. en dan wenden ze zich tot de reisgezel. de tot nu toe onzichtbare man. de man die op het vliegtuig een paar plaatsen verder zat en eerder ook al in de kleine zwarte wagen. hij daar. de onzichtbare man. de kortademige man met de veel te grote voeten. en ze vragen hem nu honderduit. of hij dan wel een taxi nodig heeft. en hoeveel hij er wil voor betalen. tien dollar. twintig. maar de man schudt het hoofd. 200 roepia zegt hij. dat is de prijs voor de rit. welk hotel dan willen ze weten. welk hotel. hotel tenki. en ze sleuren hem nu werkelijk de rugzak van de rug en dragen die met drie man tegelijk. als een trofee. een aangeschoten tijger. helemaal in de richting van hun koreaanse automobiel. een groen, gammel ding, waarvan de zijkanten openschuiven en waar de mannen de rugzak doorheen gooien. ze stappen in. de twee mannen. ze kruipen erin en schuiven helemaal door op de achterbank, om er ook nog een derde in te laten. een nepali. een fijn heertje met lakschoentjes aan en een leren vestje. hij lijkt wel een studentikoze grap. een tijdloze top honderd. één die zo goed achtentwintig als vijfendertig kan zijn en hij wil ook al naar hotel tenki. daar werkt hij. of zoiets.

naast de wagen staan nog altijd de dragers. ze kloppen op de ruiten. willen geld voor diensten al dan niet geleverd. tip. tip. tip. een dollar. twee. wat buitenlands geld. roepia.

de spiegelglasman blijft voor zich uit staren. de andere, de grote, is verdiept in de wegenkaart die hij op het vliegtuig heeft gekregen. ze doen hun best om de rest te negeren. dan wijkt de wagen eindelijk terug en lossen de schooiers zichzelf noodgedwongen opnieuw in de menigte op.

2.
de rit naar het hotel. helemaal langs de afsluiting en dan onder heen een koord die door twee, drie man tegelijk naar boven wordt getild. links in de verte is de grote stoepa al te zien. de grote witte stoepa die in alle boekjes staat maar waar ze nu nog niet naartoe willen. rechts de heuvels. het okergroen terrasland. de weg is breed. breder dan verwacht had kunnen worden maar naarmate de wagen zich verder tussen mens en dier naar beneden slingert wordt hij smaller, minder afgewerkt ook met hier en daar al een put of een braakliggend stuk land. de man aan het stuur doet zijn best de apen te ontwijken die kriskras de straat oversteken op zoek naar een stukje fruit. de apen. de mensen. de koeien. en hij toetert met beide handen telkens wanneer de wagen zo’n kleine mensenkaravaan voorbij hobbelt of wanneer er links of rechts op de baan een tegenligger nadert. een motor, een bus of een gemotoriseerde riksja. hij toetert. zodanig zelfs dat een mens alleen maar kan denken dat hij beter een machinale sirene had gemonteerd. zo eentje die vanzelf aan en uit sprong bij de minste ruk naar links of rechts.

aan de buitenkant van de ramen schieten sloppenwijken voorbij. huizen zonder ramen. zonder afzondering ook. met mensen die zowat op straat lijken te leven. mannen die rondhangen. schijnbaar zonder doel. zonder bestaansreden. en vrouwen die vanuit hun barakkenwinkeltjes de buitenwereld volledig aan zich voorbij laten gaan. het is voor die wereld trouwens volstrekt onzichtbaar maar achter het spiegelglas van zijn bril heeft de man zijn ogen gesloten. hij wil het allemaal niet meer aanzien. het gekrassel op straat. het buitelende verkeer dat zich elke keer weer opnieuw slechts op het allerlaatste moment tot op zijn eigen rijstrook, de linkse, terugtrekt. het nauwelijks nog kunnen ontwijken van fietsers. kinderen die de straat overlopen achter een hondje aan. een geit zonder eigenaar. even doet de rust hem goed. maar dan.

waar komen jullie vandaan. uit B. ergens in het midden van europa. dat ken ik zegt de man. het heertje met de lakschoenen. ik ben ooit in zwitserland geweest. bij een vriend op bezoek waar ik de hele dag niets anders deed dan slapen en eten maken. nepalese maaltijden voor god en klein pierke. de bergen. nee. de bergen interesseerden me niet. daar hebben we er hier al meer dan genoeg van. de hele dag slapen en dan ‘s avonds liggen zuipen. daar doet een mens het allemaal voor. ik heb trouwens ook nog een neef ergens in B. hebben we dat niet allemaal. hoe bedoel je. laat maar vallen.

en het heertje praat maar door en door. over al de mooie plaatsen hier in N. en welke ze zeker moeten bezoeken en welke andere niet. maar de reptielenman luistert al lang niet meer en is weer door het raam gaan kijken waar hij nu rivieren ziet en mensen die langs de oevers ervan hun kleren hebben uitgespreid. hun kleren en hun vuilnis. hun ongelofelijke hoeveelheid vuilnis. hij ziet waterpoelen waarin mensen zichzelf zitten te baden. zichzelf en hun waterbuffels. hij ziet kleine tempels met godenbeelden en wierookstokjes en mensen die er op hun hurken voorzitten en hij kan nu alleen nog maar geloven dat hij per ongeluk in india is aangekomen. dat hij te vroeg is uitgestapt. in bombay of new delhi.

voor het koninklijk paleis zijn ze getuige van een ongeluk. een auto heeft een motorfiets omver gereden. de motor ligt bloedend in het midden van de straat. donkerbruine smurrie. olie. bijgewerkte benzine. de bestuurder is niet meer te zien. misschien al naar de inrichting overgebracht, of misschien staat hij daar gewoon midden het groepje mannen te redetwisten over wie er nu precies schuld aan heeft. de man gelooft niet dat ze eruit zullen komen. in N lijkt iedereen immers te rijden waar hij wil. hij. want vrouwen zie je hier niet aan het stuur. geen enkele tot nog toe. en hoe kan je een schuldige aanwijzen als je vooraf niet eens regels hebt opgesteld.

het zet het heertje allemaal niet tot zwijgen aan. die ratelt maar door. over tempels en oude gebouwen. over hoge bergen en trektochten er midden doorheen. hij begint zelfs over de junglegebieden. het nationale park van chitwan. maar wanneer de zetel waarop hij en de twee mannen zitten opeens dertig centimeter naar achter schuift en daarna niet meer naar voor wil bevriest zijn tong in zijn mond en blijft hij in stilte gehuld tot helemaal voor de deur van het hotel.

Terwijl de Nikon D3s in hoge iso waarden ongeziene resultaten neerzet, heb ik hoegenaamd geen plannen om een materiaalupgrade door te voeren, laat staan het budget om dat te financieren. En dan nog: mocht ik het geld hebben, ik heb helemaal geen behoefte aan een dergelijke upgrade. Wanneer ik reviews over dit vlaggeschip lees én testbeelden op hoge iso’s in Adobe Lightroom importeer, kan ik alleen sprakeloos toekijken hoe Nikon de lat alweer een trapje hoger heeft gelegd. Erg sterk wat ze met de D3s hebben afgeleverd.

En toch ben ik nog steeds erg tevreden met de kwaliteit van mijn ondertussen ‘hoogbejaarde’ D3. Meestal ga ik niet hoger dan iso 1600 of 3200 maar dit beeld van een winkelverkoper in Gambia is geschoten met een waarde van iso 4000. Al hoef ik in principe geen ruisonderdrukking toe te passen – de ruis gaat waarschijnlijk pas opvallen bij grote prints – de Noise Reduction in Lightroom 3 Public Beta 2 is sterk verbeterd ten opzichte van de huidige versie. De regelaars Luminance en Color een tikkeltje naar rechts verschuiven, zorgen dat je geen detail verliest en je bekomt mooie resultaten.

In zijn winkeltje verkoopt deze man tomatenpuree in kleine plastiek zakjes. Kostprijs: 1 à 2 dalasis. Je kan trouwens ook andere goederen per stuk kopen: 1 sigaret, 1 kauwgom, 1 snoepje, enz.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

Miguel was (en is nog steeds gebeten) door literatuur en schrijven. Ik ga mezelf niet als literatuurkenner profileren maar in enkele van zijn schrijfsels die ik al heb mogen lezen, komt zijn talent duidelijk aan de oppervlak drijven al gelooft hij daar zelf niet echt in. Omdat hij het twijfelen en piekeren maar moeilijk van zich af kan schudden, heb ik in samenspraak met hem besloten om een paar fragmenten uit zijn (nooit afgewerkte) reisverhaal op mijn blog te publiceren. Graag nodig ik jullie uit om een eerste stukje mee te lezen, zoals de titel aangeeft een alternatieve kijk op Nepal.

Reacties mogen jullie gerust in de commentaren achterlaten. Bedankt!

dit is het banale verhaal van een banale man in een banaal land. het is wat het is. zoals het er staat. vraag me er dus niet naar. ik weet er niet meer van. ik heb de antwoorden niet.

vrijdag 10 november

1.
de rit naar de luchthaven. een kleine zwarte wagen ijlt voort over een grijsasfalten weg. de inzittenden nauwelijks te zien. ze worden slechts verlicht door de oranje gloed van een paar afgeleefde straatlantaarns. aan en uit. aan en uit. zichtbaar en niet zichtbaar. op de achterbank zit een man. een reptielachtige man met blauwigbruin insektenhaar. een reptielachtige man met kronkelende reptielenvingers waarvan hij er één over zijn mond heeft gehaakt, een andere onder zijn kin, peinzend, wegzinkend in gedachten die nauwelijks nog alledaags kunnen worden genoemd. hij denkt na over de maan. over hoe hij door dat bleekwitte schedeldak de andere kant van de hemel zou kunnen zien mocht hij dat willen. over hoe hij haar straks in dat vreemde land, op die vreemde plaats opnieuw zal kunnen bekijken en hoe hij dan aan thuis zal denken. aan de mensen en de dingen die hij voor een tijdje achterlaat. hij wendt zijn blik af en geeft zijn hele lichaam aan de wagen over.

2.
het wachten op de luchthaven. op zichzelf niet erg vervelend na twee lepels actifed en een kwartje dogmatil. het enige zijn de regels. het aandragen van de bagage. het op een ganzenrijtje achter elkaar gaan staan en er dan moeten op letten met geen voet over de gele lijntjes te stappen. gelieve hier te wachten staat er op. je doet dat terwijl je het vier keer naleest om er toch maar zeker van te zijn dat je het juist doet. juist. zoals het gevraagd wordt. en dan zet je je rugzak op de rubberband. donkergrijs. trillend. en je laat hem wegen zoals dat van brave mensen wordt verwacht en je knikt en je lacht terwijl je al je papieren op de glazen leuning legt en een meisje je in het duits aanspreekt en ook al glimlacht en je dan alles teruggeeft met nog wat papier erbij. ze duwt op het knopje en daar komt de band al in beweging. trillend nog altijd. donkergrijs. en je loopt wat aarzelend weg. onzeker of alles wel in orde is. of je al toelating hebt gekregen om weg te gaan en wanneer je haar niets meer hoort zeggen weet je dat het goed is al weet je ook dat het helemaal niet afgelopen is, dat er nog meer regels te volgen zijn, straks, straks als je doorheen de grenscontrole moet passeren, nog, nog eens met een heleboel papieren en je daarna dan je handbagage op een band moet zetten, ook al zo’n grijsachtig geval en dat je dan jezelf moeten laten scannen. als een dier. een hagedis op weg naar het slachthuis.

3.
in de lucht valt men een mens niet lastig. daar ga je even aan je grootmoeder denken. bij het opstijgen. en straks ongetwijfeld nog eens bij het landen. daar probeer je een instantverliefdheid op te wekken om straks, als het allemaal fout zou gaan, samen met haar te kunnen sterven. haar. die vrouw met de appelachtige mond. die vrouw met de grote bruine hondenogen en het halflange haar dat ze met één beweging van een zilverslanke hand achter de oren kan verbergen. oren waar doorheen ze klavertjesjuwelen heeft geslagen. goudgroene.

je probeert de verveling te verdrijven door langsheen al de kanalen te gaan. van één tot veertien en dan weer helemaal terug. je werkt tegen beter weten in wat eten naar binnen, het slechtste van de hele wereld, en hebt daar meteen weer spijt van. en dan, bij de landing op een stukje onderbroken asfalt, zo helemaal naast een schier eindeloze veldweg langs dewelke hurkende kinderen het vliegtuig aanschouwen, schieten je handen, je vingers tot onder je t-shirt en omklemmen daar het kleine zilveren kruis dat je van je grootmoeder hebt gekregen. die die nu dood zou kunnen zijn. zou kunnen zijn want je weet het niet zeker omdat je soms nog van haar droomt en dan twijfelend wakker wordt en niet meer weet of ze nu leeft of al gestorven is en je dat gevoel met je meedraagt tot je haar doodsbrief in de lade naast je bed omklemt en zo weer tot het besef komt dat sommige dingen onomkeerbaar zijn.

De inwoners van Kerr Sering kunnen daarvoor terecht in de medische hulppost die enkele jaren geleden door een liefdadigheidsorganisatie op poten werd gezet. Jammer genoeg werd deze hulppost een beetje verwaarloosd en hebben de Picca-mensen beslist om een deel van hun tijd en budget ter beschikking te stellen voor het onderhoud van het gebouw, de aankoop van medisch materiaal en een opleiding voor de verantwoordelijke ter plaatse zodat die persoon de eerste hulp kan toedienen.

Wanneer een Belgische verpleegster gedurende twee weken de Medical Post zal versterken, doet het nieuws snel de ronde en binnen de kortste keren staan de patiënten aan de poort in de wachtrij. Het is blijkbaar pas in deze periode dat voornamelijk kinderen hun wonden laten verzorgen ondanks het feit dat de Medical Post het hele jaar door geopend is en het nodige materiaal ter beschikking heeft.

Rita heeft thuis een hele koffer met medisch materiaal volgestouwd dat in de medische hulppost dagelijks van pas komt. Bij de plaatselijke apotheek (weliswaar in het toeristische gedeelte gelegen) die behoorlijk goed is uitgerust, koopt ze geregeld nieuw materiaal zoals ontsmettingsmiddel en steriel gaas.

Je kan je niet voorstellen met welke verwondingen de kinderen komen aanzetten: open vleeswonden aan benen en voeten, ontstekingen aan oren en ogen. Lijkt dit voor ons niet zo indrukwekkend, is het hier schering en inslag en kan het zonder de juiste verzorging en medicatie zelfs levensbedreigend zijn of blijvende letsels veroorzaken. De afspraak is dat de patiënten dagelijks terugkeren zodat hun wonden elke keer opnieuw kunnen verzorgd worden. Zo ook de jongen op de volgende foto. Hij is doofstom en kan niet lezen of schrijven. Begin dan maar eens te communiceren! Hij wordt gelukkig begeleid door een oudere broer die aan de hand van gebarentaal de communicatie tussen Rita en de jongen enigszins mogelijk maakt. Toen ik één van de eerste dagen zijn wonde te zien kreeg, kon ik mijn ogen niet geloven: een gapende vleeswonde die stilaan geïnfecteerd raakte met verhardingen en verkleuringen op de huid rondom. Na twee weken is er een duidelijke verbetering zichtbaar. Mits de nodige dagelijkse verzorging zal zijn wonde na Rita’s vertrek verder blijven genezen.

“zijn dit straatkinderen (wezen die van de straat leven)
of kinderen die je op straat bent tegen gekomen?”

In dit dorpje lopen tijdens de dag de meeste kinderen op straat, meestal verzuimen ze school of gaan zelfs helemaal niet naar school. Veel valt er in zo’n arm dorp niet te beleven en bijgevolg spelen de kinderen buiten op straat. Of dit weeskinderen zijn, kan ik niet bevestigen noch ontkennen. Ik vermoed wel dat de meesten een dak boven hun hoofd hebben of toch kunnen overnachten in één of andere constructie dat als een “huis” moet doorgaan.

De straat is hun speelterrein. Elke dag opnieuw. Voetballen doen ze met een platte of versleten voetbal. En als ze die niet hebben, moeten ze inventief zijn. De dag dat ik deze beelden gemaakt heb, waren de twee waterreservoirs op het dak van de school volgelopen. Wanneer men de kraan niet onmiddellijk afsluit, komt de overloop via een afvoerpijp net buiten de schoolpoort terecht. Zo ontstaat een beekje waar deze kinderen heel even van kunnen genieten. Ze nemen houtsplinters of dunne bloemstengels en organiseren wedstrijdjes onder elkaar. Wiens splinter of stengel komt in de waterstroom het verst terecht? Ja, inventief zijn ze wel!

Een 50 Cent lookalike rijdt me voorbij in zijn Audi A4 TDI terwijl hij van uit een half geopende ruit zijn wijsvinger van links naar rechts laat gaan. Blijkbaar is Mister Bling Bling er niet mee opgezet dat ik aan de schoolpoort portretten maak van spelende kinderen. Ik stop met fotograferen, stap naar de wagen toe en maak een gebaar dat ik hem wil spreken. Hij sluit zijn ruit, rijdt voort en stopt verderop voorbij het schoolgebouw. 50 Cent stapt niet uit de wagen. Ik vraag aan de kinderen wie deze man is. Ze schudden het hoofd, niemand weet het. Ik besluit het fotograferen te laten voor wat het is waarop hij verder rijdt.

Het is niet de eerste keer dat ik in het dorpje Kerr Sering duur speelgoed zie rondrijden. Het is wel de eerste keer in bijna twee weken dat iemand te kennen geeft dat hij het fotograferen niet goedkeurt. Ik vraag altijd toestemming en indien men geen Engels begrijpt toon ik steeds mijn toestel om aan te geven dat ik een foto wil maken. Tot op vandaag heeft niemand er aanstoot aan genomen. Bovendien is de school privéterrein, voor zover dat begrip hier gekend is.

Ik vermoed dat Mister Bling Bling kort na onze ontmoeting op de schouder van zijn Voodoo Mama is gaan uithuilen: “Mommy, please, let me kill that motherfucka”. “No son, I will punish him at the heart of his soul”.

Ik zie het zo gebeuren: tijdens een voodoo-ritueel prikt ze met een speld achteraan in een pluchen fototoestel en nog geen vijf minuten later geeft het lcd-scherm van mijn Nikon de geest. Ik krijg geen foto’s meer te zien en ook de menu’s worden niet langer getoond. Enkel zwart-wit strepen. Een mens zou voor minder bijgelovig worden of het moet zijn dat mijn fantasie op hol slaat. Het toestel werkt voorts zonder probleem wat dus betekent dat ik moet fotograferen zoals vanouds bij de analoge fotografie: ik kan de beelden pas controleren wanneer ik ze “ontwikkel”, in dit geval nadat ik ze op de computer overzet. Best wel spannend!

“Is daar iets te bezichtingen?”

“Jaja, tuurlijk, een kathedraal en een markt met allerlei winkeltjes waar je specerijen, textiel en voeding kan kopen. Neem naast je paspoort eveneens je gele boekje met inentingen mee want dat wordt aan de grens gecontroleerd.”

Het aanstekelijke enthousiasme waarmee deze studente geneeskunde haar hele verhaal doet, kan ik niet negeren. Vermits ik graag onderweg ben, lijkt de rit me evenzeer de moeite, voor mij mogelijk zelfs boeiender dan de eindbestemming op zich. En de lege pagina’s in mijn paspoort mogen ook wel eens opgevuld worden

En zo rijd ik de volgende ochtend om 8u in het gezelschap van vier vrouwen met de bush taxi richting Serrekunda waar het wemelt van winkeltjes, marktjes én taxi’s. “Hello. You need taxi? I can give you good price”, is een veel gehoorde openingszin. Als enige blanken in het straatbeeld krijgen we constant deze vraag naar ons hoofd geslingerd. Dit drukke stadje is tevens een knooppunt, een terminus zeg maar, van waaruit je allerlei nieuwe bestemmingen kan bereiken. Hier stappen we over en met een gewone taxi rijden we tot Seléti, de grensovergang tussen Gambia en Senegal. Na een rit van 45 minuten op de krappe achterbank van een gamele Peugeot Break bereiken we de grens.

Na een paspoortcontrole door enkele gewapende militairen lopen we door naar de douane voor een stempel, de eerste uit een reeks van vier. Nadien rijden we even door niemandsland om bij de Senegalese grens dezelfde procedure te doorlopen, maar dan in het Frans, de ambtenaren en militairen kennen geen Engels.

“Besoin taxi? Changer argent? Change money?”

We hebben nauwelijks voet op Senegalese bodem gezet of we worden overspoeld door verkopers en taxichauffeurs. We zijn met moeite met één been uit de wagen gestapt en we krijgen van iedereen (zogezegd) hun beste prijs aangeboden. Kunnen ze dat niet allemaal?

Aan de Senegalese grenspost heerst geen grote drukte al worden wij als toeristen, weliswaar in gebrekkig Frans en Engels, constant aangeklampt. Na het nodige onderhandelen kunnen we een handvol Afrikaanse Frank (CFA) wisselen om de taxi naar Ziguinchor te betalen. De rit op zich is al een hele belevenis met geregeld controleposten van het leger en de politie waar we onze paspoorten moeten tonen. Aan één controlepost doorzoekt de politie onze tassen. In principe mag je geen Dalasis (Gambiaanse munt) uitvoeren en bij het uitstappen van de wagen moffel ik al mijn geld in mijn broekzak. De controle verloopt vlot en blijft zonder gevolgen. De politie schenkt geen aandacht aan de Dalasis die in onze portefeuilles steken, noch aan mijn fotomateriaal. Bij dergelijke controles weet je maar nooit dat ze extra geld vragen om te mogen verder rijden. Ik heb de indruk dat de controles eerder als bezigheidstherapie dienen, maar ik besluit wijselijk om in aanwezigheid van de agent mijn mening niet luidop te verkondigen

Vanwege de controles en het laden en lossen van goederen onderweg, arriveren we later dan voorzien en is ons bezoek in Ziguinchor van korte duur. Na een hapje uit de lokale keuken brengen we een bezoek aan de kathedraal en de overdekte markt waar het krioelt met winkeltjes, je kan het nog het best met een Grand Bazaar vergelijken. De brandende zon ontneemt me de goesting om te fotograferen. Ik kijk rond en snuif de sfeer op, alhoewel de doordringende geur van grote hoeveelheden stinkende vis mijn reukorgaan ontregelt.

In de vooravond haasten we ons richting de terminus want vanaf 17 à 18u rijden er geen taxi’s meer tot Seléti. En trouwens, de Senegalese grenspost sluit om 19u30 de deuren. De terugrit kent een gelijkaardig verloop met controles van militairen en politie. De deuren en de motorkap zitten los, maar dat is voor de chauffeur geen reden tot paniek wanneer ik hem daarop wijs: “Sécurité OK”, zegt hij. Ja, dat zal wel. Aan de Gambiaanse grenspost zijn we nog getuige van een korte ceremonie waarbij enkele vlaggen worden binnengehaald en opgerold. Niemand mag weg en iedereen moet zwijgen. Gedurende een vijftal minuten slaan we het tafereel gade. Naast mij staat een militair zijn onderdanen toe te schreeuwen wat ze moeten doen. Eén van de vlaggen hangt bovenaan vast en enkele ambtenaren proesten het uit, ook de militair naast mij kan een lach niet onderdrukken. Wanneer de vlag uiteindelijk losgerukt wordt, kan men de ceremonie hervatten. De ambtenaren lopen in het gelid naar het gebouw al gebeurt dat niet bijster synchroon. De militair die de instructies geeft, kan duidelijk wat bijscholing gebruiken: “left, hight, left, hight” , roept hij ze toe. Moet dat niet zijn: “left, right, left, right”? Geen wonder dat de choreografie de mist in gaat

Na vijf minuten dolle pret, binnensmonds weliswaar, rijden we stilaan terug naar ons hotel, in het zoveelste rijdende autowrak, deze keer zonder deurhendels aan de binnenzijde, die zijn vervangen door koorden waar je aan moet trekken. Over de auto’s kan ik anders ook een heel artikel wijden want de taferelen die je hier ziet, zijn best wel grappig. Geen enkele van die wagens zou bij ons door de technische keuring geraken.

Zoals ik aan het begin schrijf, lijkt de rit boeiender dan de eindbestemming en dat is voor mij alleszins zo gebleken. Nog iemand die ergens een bezoekje wil organiseren waar een lange rit aan gekoppeld is? Count me in!

Ik reis mee met Picca, een organisatie van vrijwilligers die de voorbije jaren het onderwijs in het dorpje Kerr Sering met zowel financiële middelen als hulpgoederen hebben gesteund. Mede door organisatorische strubbelingen ter plaatse is na verloop van tijd het idee ontstaan om zelf een bouwgrond aan te kopen en een schooltje te bouwen. Een aantal mensen hebben de koppen bij elkaar gestoken en in de periode 2005/2006 heeft het plan steeds meer vorm gekregen. Het schooltje is met hulp van vrijwilligers en arbeiders ter plaatse vorig jaar volledig afgewerkt waardoor de kinderen nu steeds gegarandeerd van basisonderwijs kunnen genieten.

Mede door de Afrikaanse mentaliteit en het gebrek aan een constante controle bestaan er nog steeds enkele kleinere problemen die tijdens de verschillende jaarlijkse bezoeken ter plaatse worden besproken en opgelost. Niet alle leden reizen elke keer opnieuw naar Gambia. De delegatie verschilt grotendeels bij elk bezoek. En bij elk bezoek maken de leden van Picca kennis met nieuwe vrijwilligers die aan dit project hun steentje willen bijdragen. Via een vriend ben ik met hen in contact gekomen en hebben we de mogelijkheid van een fotoproject besproken. Mijn taak bestaat er in om portretten en een reportage te maken.

Het productiehuis Mad Monkey maakt videoproducties voor de non-profit sector en enkele jaren geleden hebben ze voor Picca een uitgebreide documentaire in elkaar gebokst. Bekijk de video hieronder ofwel op de website van Mad Monkey.

Ik zou jullie graag tijdens de reis regelmatig op de hoogte willen houden, maar een eerste indruk van de enorm trage internetsnelheid laat niet veel goeds vermoeden. Ik ga bijgevolg niets beloven, we zien wel hoe het loopt.

1. Het begin van een zonsondergang in Monument Valley.

2. Fort Robinson. Op 5 september 1877 werd Crazy Horse, de leider van de Oglala Lakota indianen, in dit gehucht tijdens een vluchtpoging neergestoken.

3. Een eenzame skater in een zijstraat van Hollywood Boulevard (Los Angeles) heeft wel erg bekende gezichten onder zijn toeschouwers. Zie ik daar James Dean, Charlie Chaplin en Marilyn Monroe op de eerste rij zitten?

4. Carhenge is een kopie van het Engelse monument Stonehenge maar dan wel gebouwd met de wrakken van Amerikaanse wagens. Een aantal van die wrakken maken geen deel uit van het monument, zijn her en der verspreid op de wei of zitten half onder de grond.

5. Bomen, of wat er nog van overblijft, in Mesa Verde

6. In Hot Springs (South Dakota) bevindt er zich een site waar de overblijfselen van 58 mammoeten worden opgegraven. Op deze foto staat de zogenaamde woolly mammoth, voor alle duidelijkheid een kartonnen versie. Het arme beest hebben wij ter plaatse tot Chewbacca omgedoopt

7. Onderweg naar Fort Sumner, New Mexico.

8. Tijdens onze rondreis door de States hebben we dagelijks in motels overnacht. De schrik zat er goed in dat Anton Chigurh (uit No Country For Old Men van Joel & Ethan Coen) ons zou komen neerknallen. Of hoe een personage uit een film onze fantasie zo op hol kan doen slaan

9. Een onvergetelijke helicoptervlucht boven de Grand Canyon. Euh… moet die piloot niet voor zich uit kijken? Enfin, we zijn gelukkig niet neergestort

10. Eindigen doen we met Venice Beach. Mijn reisgezel is een ware zon-, zee- en strandliefhebber en dat zie je gewoon op deze foto! Kijk maar eens naar zijn gelukzalige glimlach, die mens bevindt zich overduidelijk op zijn droombestemming

Tot volgend jaar!

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

Woensdag 7 oktober is ook de dag dat ik in het Getty Center genoten heb van de uitgebreide fototentoonstelling Small Trades van de Amerikaanse fotograaf Irving Penn, waarvan ik pas ‘s avonds vernomen heb dat hij diezelfde dag in zijn flat in Manhattan overleden was. Aan de infobalie wist men mij niet te vertellen of de tentoonstelling ook in Europa zal worden getoond. Indien dit toch het geval zou zijn, kan ik iedereen aanraden ernaartoe te gaan. ‘t Zijn knappe portretten die bovendien op prachtige bariet- en palladiumprints tentoongesteld worden.

Voorts was ik sterk geïnteresseerd in de Irissen van Vincent Van Gogh. Deze zaal hangt trouwens vol met gekende schilderijen van impressionisten zoals Monet, Degas, Renoir, enz. Een ander hoogtepunt dat je zeker niet mag missen, is De Intrede van Christus in Brussel van onze Belgische James Ensor. Viel mijn mond al open bij het aanschouwen van de Irissen, greep dit gigantische doek van 2,5m op 4,3m me zeker naar de keel. Erg indrukwekkend om deze pareltjes uit de schilderkunst in levende lijve te kunnen aanschouwen.

Het museum beschikt onder meer over een schat aan Griekse en Romeinse kunst, tal van (peperdure) schilderijen, organiseert doorlopende allerhande tentoonstellingen en heeft een uitgebreide shop met zeer interessante fotografieboeken (tot groot jolijt van mijn Visa-kaart). Check zeker even hun website om hun volledige aanbod te bekijken.

1.

2.

2.

3.

4.

5.

6.

1.

2.

3.

Bright light city gonna set my soul, gonna set my soul on fire.
There’s a whole lot of money that’s ready to burn.
So get those stakes up higher.
There’s a thousand pretty women just waiting out there,
And they’re all living devil may care.
I’m just the devil with a love to spare.
Viva Las Vegas.
(Elvis Presley, Viva Las Vegas)

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.