Het evenement wordt georganiseerd door Picca, een kleinschalige hulporganisatie die financiële en logistieke steun biedt aan de Picca Nursery School in Kerr Sering (Gambia), een schooltje dat ze een paar jaar geleden zelf hebben opgericht. De opbrengsten van dit evenement zijn ten voordele van dit basisschooltje. In april jl. ben ik met enkele vrijwilligers meegereisd om een fotoreportage over het schooltje te maken. Een groot deel van mijn foto’s vinden jullie terug op de blog. Tijdens de Gambiaanse avond kan je niet enkel mijn werk bekijken, ook foto’s en filmpjes van de andere vrijwilligers zullen er gepresenteerd worden.

2.
Waar blijft de leraar nou toch?

3.
Dit kleine ventje komt toe wanneer de lessen reeds zijn aangevat en huilt tranen met tuiten omdat hij niet goed weet in welke klas hij moet gaan zitten.

4.
Wanneer lerares Matty haar keelgat openzet, is het ofwel om uit volle borst te zingen ofwel om de rumoerige klas te bedaren. In beide gevallen is het muisstil in de klas.

5.
Kebba heeft de letters van het alfabet iets te hoog op het bord geschreven met als gevolg dat hij de leerlingen moet opheffen zodat ze de oplossing op het bord kunnen aanduiden

6.
Lamin tekent een euh… konijn. Overduidelijk een konijn met een te hoge Body Mass Index (BMI). Ik denk dat het geen Gambiaans konijn is, eerder van Europese of Amerikaanse afkomst Ik vermoed dat het teveel fastfood heeft gegeten: kijk eens naar de vorm van de oren, welke letter herken je daarin?

7.
Soleymon, de loodgieter en klusjesman die de Picca-organisatie af en toe inschakelt voor kleine opdrachten.

8.
In 2008 heeft de organisatie een container met hulpgoederen richting Gambia gestuurd. De container bevatte naast schoolbanken, stoelen en schoolborden ook computers en beeldschermen. Het is de bedoeling dat niet enkel de leraars maar ook de leerlingen met de computer leren werken. In eerste instantie gaat het om educatieve spelletjes en puzzels, op termijn kunnen ze eveneens woordjes leren typen. We hebben een tweetal pc’s aan de praat gekregen, maar de beide iMac’s gaven al de geest nadat we nog maar net op de POWER-knop hadden gedrukt. Een verbrande geur steeg uit het scherm waarmee hun lot definitief bezegeld werd. “Once you go Mac, you never go back”, zegt men al eens wanneer iemand van Windows naar Mac overstapt. Ik heb er geen idee van wat er achteraf gebeurt met de computers die niet meer werken. Recycleren staat niet in hun woordenboek en een containerpark hebben ze hier allicht niet.

Eenmaal raden van wie de onderstaande kunstwerkjes afkomstig zijn Canvascollectie, here I come!

In het vrij donkere klaslokaal zorgen de twee tl-lampen niet meteen voor voldoende noch voor het gewenste licht. De luiken van enkele vensters openen, helpt een beetje al moet ik mijn iso-waardes toch tot 3200 opschroeven.

Terwijl de Nikon D3s in hoge iso waarden ongeziene resultaten neerzet, heb ik hoegenaamd geen plannen om een materiaalupgrade door te voeren, laat staan het budget om dat te financieren. En dan nog: mocht ik het geld hebben, ik heb helemaal geen behoefte aan een dergelijke upgrade. Wanneer ik reviews over dit vlaggeschip lees én testbeelden op hoge iso’s in Adobe Lightroom importeer, kan ik alleen sprakeloos toekijken hoe Nikon de lat alweer een trapje hoger heeft gelegd. Erg sterk wat ze met de D3s hebben afgeleverd.

En toch ben ik nog steeds erg tevreden met de kwaliteit van mijn ondertussen ‘hoogbejaarde’ D3. Meestal ga ik niet hoger dan iso 1600 of 3200 maar dit beeld van een winkelverkoper in Gambia is geschoten met een waarde van iso 4000. Al hoef ik in principe geen ruisonderdrukking toe te passen – de ruis gaat waarschijnlijk pas opvallen bij grote prints – de Noise Reduction in Lightroom 3 Public Beta 2 is sterk verbeterd ten opzichte van de huidige versie. De regelaars Luminance en Color een tikkeltje naar rechts verschuiven, zorgen dat je geen detail verliest en je bekomt mooie resultaten.

In zijn winkeltje verkoopt deze man tomatenpuree in kleine plastiek zakjes. Kostprijs: 1 à 2 dalasis. Je kan trouwens ook andere goederen per stuk kopen: 1 sigaret, 1 kauwgom, 1 snoepje, enz.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

De inwoners van Kerr Sering kunnen daarvoor terecht in de medische hulppost die enkele jaren geleden door een liefdadigheidsorganisatie op poten werd gezet. Jammer genoeg werd deze hulppost een beetje verwaarloosd en hebben de Picca-mensen beslist om een deel van hun tijd en budget ter beschikking te stellen voor het onderhoud van het gebouw, de aankoop van medisch materiaal en een opleiding voor de verantwoordelijke ter plaatse zodat die persoon de eerste hulp kan toedienen.

Wanneer een Belgische verpleegster gedurende twee weken de Medical Post zal versterken, doet het nieuws snel de ronde en binnen de kortste keren staan de patiënten aan de poort in de wachtrij. Het is blijkbaar pas in deze periode dat voornamelijk kinderen hun wonden laten verzorgen ondanks het feit dat de Medical Post het hele jaar door geopend is en het nodige materiaal ter beschikking heeft.

Rita heeft thuis een hele koffer met medisch materiaal volgestouwd dat in de medische hulppost dagelijks van pas komt. Bij de plaatselijke apotheek (weliswaar in het toeristische gedeelte gelegen) die behoorlijk goed is uitgerust, koopt ze geregeld nieuw materiaal zoals ontsmettingsmiddel en steriel gaas.

Je kan je niet voorstellen met welke verwondingen de kinderen komen aanzetten: open vleeswonden aan benen en voeten, ontstekingen aan oren en ogen. Lijkt dit voor ons niet zo indrukwekkend, is het hier schering en inslag en kan het zonder de juiste verzorging en medicatie zelfs levensbedreigend zijn of blijvende letsels veroorzaken. De afspraak is dat de patiënten dagelijks terugkeren zodat hun wonden elke keer opnieuw kunnen verzorgd worden. Zo ook de jongen op de volgende foto. Hij is doofstom en kan niet lezen of schrijven. Begin dan maar eens te communiceren! Hij wordt gelukkig begeleid door een oudere broer die aan de hand van gebarentaal de communicatie tussen Rita en de jongen enigszins mogelijk maakt. Toen ik één van de eerste dagen zijn wonde te zien kreeg, kon ik mijn ogen niet geloven: een gapende vleeswonde die stilaan geïnfecteerd raakte met verhardingen en verkleuringen op de huid rondom. Na twee weken is er een duidelijke verbetering zichtbaar. Mits de nodige dagelijkse verzorging zal zijn wonde na Rita’s vertrek verder blijven genezen.

“zijn dit straatkinderen (wezen die van de straat leven)
of kinderen die je op straat bent tegen gekomen?”

In dit dorpje lopen tijdens de dag de meeste kinderen op straat, meestal verzuimen ze school of gaan zelfs helemaal niet naar school. Veel valt er in zo’n arm dorp niet te beleven en bijgevolg spelen de kinderen buiten op straat. Of dit weeskinderen zijn, kan ik niet bevestigen noch ontkennen. Ik vermoed wel dat de meesten een dak boven hun hoofd hebben of toch kunnen overnachten in één of andere constructie dat als een “huis” moet doorgaan.

De straat is hun speelterrein. Elke dag opnieuw. Voetballen doen ze met een platte of versleten voetbal. En als ze die niet hebben, moeten ze inventief zijn. De dag dat ik deze beelden gemaakt heb, waren de twee waterreservoirs op het dak van de school volgelopen. Wanneer men de kraan niet onmiddellijk afsluit, komt de overloop via een afvoerpijp net buiten de schoolpoort terecht. Zo ontstaat een beekje waar deze kinderen heel even van kunnen genieten. Ze nemen houtsplinters of dunne bloemstengels en organiseren wedstrijdjes onder elkaar. Wiens splinter of stengel komt in de waterstroom het verst terecht? Ja, inventief zijn ze wel!

Een 50 Cent lookalike rijdt me voorbij in zijn Audi A4 TDI terwijl hij van uit een half geopende ruit zijn wijsvinger van links naar rechts laat gaan. Blijkbaar is Mister Bling Bling er niet mee opgezet dat ik aan de schoolpoort portretten maak van spelende kinderen. Ik stop met fotograferen, stap naar de wagen toe en maak een gebaar dat ik hem wil spreken. Hij sluit zijn ruit, rijdt voort en stopt verderop voorbij het schoolgebouw. 50 Cent stapt niet uit de wagen. Ik vraag aan de kinderen wie deze man is. Ze schudden het hoofd, niemand weet het. Ik besluit het fotograferen te laten voor wat het is waarop hij verder rijdt.

Het is niet de eerste keer dat ik in het dorpje Kerr Sering duur speelgoed zie rondrijden. Het is wel de eerste keer in bijna twee weken dat iemand te kennen geeft dat hij het fotograferen niet goedkeurt. Ik vraag altijd toestemming en indien men geen Engels begrijpt toon ik steeds mijn toestel om aan te geven dat ik een foto wil maken. Tot op vandaag heeft niemand er aanstoot aan genomen. Bovendien is de school privéterrein, voor zover dat begrip hier gekend is.

Ik vermoed dat Mister Bling Bling kort na onze ontmoeting op de schouder van zijn Voodoo Mama is gaan uithuilen: “Mommy, please, let me kill that motherfucka”. “No son, I will punish him at the heart of his soul”.

Ik zie het zo gebeuren: tijdens een voodoo-ritueel prikt ze met een speld achteraan in een pluchen fototoestel en nog geen vijf minuten later geeft het lcd-scherm van mijn Nikon de geest. Ik krijg geen foto’s meer te zien en ook de menu’s worden niet langer getoond. Enkel zwart-wit strepen. Een mens zou voor minder bijgelovig worden of het moet zijn dat mijn fantasie op hol slaat. Het toestel werkt voorts zonder probleem wat dus betekent dat ik moet fotograferen zoals vanouds bij de analoge fotografie: ik kan de beelden pas controleren wanneer ik ze “ontwikkel”, in dit geval nadat ik ze op de computer overzet. Best wel spannend!

“Is daar iets te bezichtingen?”

“Jaja, tuurlijk, een kathedraal en een markt met allerlei winkeltjes waar je specerijen, textiel en voeding kan kopen. Neem naast je paspoort eveneens je gele boekje met inentingen mee want dat wordt aan de grens gecontroleerd.”

Het aanstekelijke enthousiasme waarmee deze studente geneeskunde haar hele verhaal doet, kan ik niet negeren. Vermits ik graag onderweg ben, lijkt de rit me evenzeer de moeite, voor mij mogelijk zelfs boeiender dan de eindbestemming op zich. En de lege pagina’s in mijn paspoort mogen ook wel eens opgevuld worden

En zo rijd ik de volgende ochtend om 8u in het gezelschap van vier vrouwen met de bush taxi richting Serrekunda waar het wemelt van winkeltjes, marktjes én taxi’s. “Hello. You need taxi? I can give you good price”, is een veel gehoorde openingszin. Als enige blanken in het straatbeeld krijgen we constant deze vraag naar ons hoofd geslingerd. Dit drukke stadje is tevens een knooppunt, een terminus zeg maar, van waaruit je allerlei nieuwe bestemmingen kan bereiken. Hier stappen we over en met een gewone taxi rijden we tot Seléti, de grensovergang tussen Gambia en Senegal. Na een rit van 45 minuten op de krappe achterbank van een gamele Peugeot Break bereiken we de grens.

Na een paspoortcontrole door enkele gewapende militairen lopen we door naar de douane voor een stempel, de eerste uit een reeks van vier. Nadien rijden we even door niemandsland om bij de Senegalese grens dezelfde procedure te doorlopen, maar dan in het Frans, de ambtenaren en militairen kennen geen Engels.

“Besoin taxi? Changer argent? Change money?”

We hebben nauwelijks voet op Senegalese bodem gezet of we worden overspoeld door verkopers en taxichauffeurs. We zijn met moeite met één been uit de wagen gestapt en we krijgen van iedereen (zogezegd) hun beste prijs aangeboden. Kunnen ze dat niet allemaal?

Aan de Senegalese grenspost heerst geen grote drukte al worden wij als toeristen, weliswaar in gebrekkig Frans en Engels, constant aangeklampt. Na het nodige onderhandelen kunnen we een handvol Afrikaanse Frank (CFA) wisselen om de taxi naar Ziguinchor te betalen. De rit op zich is al een hele belevenis met geregeld controleposten van het leger en de politie waar we onze paspoorten moeten tonen. Aan één controlepost doorzoekt de politie onze tassen. In principe mag je geen Dalasis (Gambiaanse munt) uitvoeren en bij het uitstappen van de wagen moffel ik al mijn geld in mijn broekzak. De controle verloopt vlot en blijft zonder gevolgen. De politie schenkt geen aandacht aan de Dalasis die in onze portefeuilles steken, noch aan mijn fotomateriaal. Bij dergelijke controles weet je maar nooit dat ze extra geld vragen om te mogen verder rijden. Ik heb de indruk dat de controles eerder als bezigheidstherapie dienen, maar ik besluit wijselijk om in aanwezigheid van de agent mijn mening niet luidop te verkondigen

Vanwege de controles en het laden en lossen van goederen onderweg, arriveren we later dan voorzien en is ons bezoek in Ziguinchor van korte duur. Na een hapje uit de lokale keuken brengen we een bezoek aan de kathedraal en de overdekte markt waar het krioelt met winkeltjes, je kan het nog het best met een Grand Bazaar vergelijken. De brandende zon ontneemt me de goesting om te fotograferen. Ik kijk rond en snuif de sfeer op, alhoewel de doordringende geur van grote hoeveelheden stinkende vis mijn reukorgaan ontregelt.

In de vooravond haasten we ons richting de terminus want vanaf 17 à 18u rijden er geen taxi’s meer tot Seléti. En trouwens, de Senegalese grenspost sluit om 19u30 de deuren. De terugrit kent een gelijkaardig verloop met controles van militairen en politie. De deuren en de motorkap zitten los, maar dat is voor de chauffeur geen reden tot paniek wanneer ik hem daarop wijs: “Sécurité OK”, zegt hij. Ja, dat zal wel. Aan de Gambiaanse grenspost zijn we nog getuige van een korte ceremonie waarbij enkele vlaggen worden binnengehaald en opgerold. Niemand mag weg en iedereen moet zwijgen. Gedurende een vijftal minuten slaan we het tafereel gade. Naast mij staat een militair zijn onderdanen toe te schreeuwen wat ze moeten doen. Eén van de vlaggen hangt bovenaan vast en enkele ambtenaren proesten het uit, ook de militair naast mij kan een lach niet onderdrukken. Wanneer de vlag uiteindelijk losgerukt wordt, kan men de ceremonie hervatten. De ambtenaren lopen in het gelid naar het gebouw al gebeurt dat niet bijster synchroon. De militair die de instructies geeft, kan duidelijk wat bijscholing gebruiken: “left, hight, left, hight” , roept hij ze toe. Moet dat niet zijn: “left, right, left, right”? Geen wonder dat de choreografie de mist in gaat

Na vijf minuten dolle pret, binnensmonds weliswaar, rijden we stilaan terug naar ons hotel, in het zoveelste rijdende autowrak, deze keer zonder deurhendels aan de binnenzijde, die zijn vervangen door koorden waar je aan moet trekken. Over de auto’s kan ik anders ook een heel artikel wijden want de taferelen die je hier ziet, zijn best wel grappig. Geen enkele van die wagens zou bij ons door de technische keuring geraken.

Zoals ik aan het begin schrijf, lijkt de rit boeiender dan de eindbestemming en dat is voor mij alleszins zo gebleken. Nog iemand die ergens een bezoekje wil organiseren waar een lange rit aan gekoppeld is? Count me in!

Ik reis mee met Picca, een organisatie van vrijwilligers die de voorbije jaren het onderwijs in het dorpje Kerr Sering met zowel financiële middelen als hulpgoederen hebben gesteund. Mede door organisatorische strubbelingen ter plaatse is na verloop van tijd het idee ontstaan om zelf een bouwgrond aan te kopen en een schooltje te bouwen. Een aantal mensen hebben de koppen bij elkaar gestoken en in de periode 2005/2006 heeft het plan steeds meer vorm gekregen. Het schooltje is met hulp van vrijwilligers en arbeiders ter plaatse vorig jaar volledig afgewerkt waardoor de kinderen nu steeds gegarandeerd van basisonderwijs kunnen genieten.

Mede door de Afrikaanse mentaliteit en het gebrek aan een constante controle bestaan er nog steeds enkele kleinere problemen die tijdens de verschillende jaarlijkse bezoeken ter plaatse worden besproken en opgelost. Niet alle leden reizen elke keer opnieuw naar Gambia. De delegatie verschilt grotendeels bij elk bezoek. En bij elk bezoek maken de leden van Picca kennis met nieuwe vrijwilligers die aan dit project hun steentje willen bijdragen. Via een vriend ben ik met hen in contact gekomen en hebben we de mogelijkheid van een fotoproject besproken. Mijn taak bestaat er in om portretten en een reportage te maken.

Het productiehuis Mad Monkey maakt videoproducties voor de non-profit sector en enkele jaren geleden hebben ze voor Picca een uitgebreide documentaire in elkaar gebokst. Bekijk de video hieronder ofwel op de website van Mad Monkey.

Ik zou jullie graag tijdens de reis regelmatig op de hoogte willen houden, maar een eerste indruk van de enorm trage internetsnelheid laat niet veel goeds vermoeden. Ik ga bijgevolg niets beloven, we zien wel hoe het loopt.

SlidePress cannot find the gallery with this id: chernobyl

In het gemeentekrantje las ik onlangs dat er nieuwe bouwprojecten op stapel staan waarbij een huis in mijn straat en een verlaten fabrieksterrein afgebroken, heropgebouwd en/of gerenoveerd zullen worden. Ik moet me deze keer reppen in plaats van in mijn luie zetel te zitten :-s

2.

3.

4.

5.

6.

7.

Nikon D3, AF-S 50mm f/1.4G @ f/2.8, iso 3200, 1/30s, zonder statief

Omdat ik mijn goede voornemens dit jaar eens echt wil waarmaken, ga ik meer tijd spenderen aan persoonlijke projecten, waaronder een nieuwe reeks over religie in Vlaanderen. Ik heb reeds enkele denkpistes in gedachten die ik verder ga uitwerken. De komende weken en maanden mogen jullie alvast nog beelden verwachten.